Photo by: yuki miyashita and josef soriaga
Kung sa tingin mo ay wala na sa landas ang iyong buhay bakit hindi mo subukan humanap ng tamang landas. tamang landas na magtatama sa mga maling bagay na iyong nagawa. tamang landas na magtuturo sayo kung pano mabuhay sa tama at realidad
Photo by: yuki miyashita and josef soriaga
Eyes are probably the most important symbolic sensory organ. They can represent clairvoyance, omniscience, and/or a gateway into the soul. Other qualities that eyes are commonly associated with are: intelligence, light, vigilance, moral conscience, and truth. Looking someone in the eye is a western custom of honesty. In this way covering of the eyes, by wearing a helmet, sunglasses, etc. can mean mystery, not seeing the complete truth, or deceit. However, in other cultural contexts the obscuring of the eyes can convey respect (Asian) or modesty and submission (many middle eastern women wear VEILS for this purpose). The eye often means judgment and authority. Jung considers its original symbol as the eternal bosom with the pupil its ‘child.’ It is the place where love begins (ending at the mouth).
Di alintana ang init
Mga Paa na walang sapin
Sa ilalim ng tirik at nakakapasong araw
Sa bawat patak ng pawis kapalit ay kaunting barya
Sa bawat takbo at tulak kahit sa konting hakbang ay
Panganib ang makakamit.
Riles na ang naging kasangga sa pag-abot ng pangarap
Ito na rin ang nagging saksi kung paano nangarap ang isang bata
Nasa murang edad ay sa riles na namulat dahil salupit ng kahirapan
Nasa murang palad ay kalyo agad ang masasalat sa mumunting kamay
Na sa musmos na palad laruang sundalo dapat ang hawak.
Hanggang saan nga ba ang kaya mong gawin para sa iyong pangarap.
And so today, I am telling you
Stop blaming yourself for all the pain they gave you
It’s not your fault they were shit in treating you
I want you to forgive me for all the pain I made up
I’m sorry for doubting the strength you had
I’m sorry for bruising the soul you were peacefully loving
I’m sorry for letting you say sorry to the things that are not your fault
I’m sorry for judging you when all you wanted was a bit of confidence in that red dress
I’m sorry I told you that love can only be found when you’re pretty;
And so today, I am telling you
You are stronger and you are that woman
The people who have left you cannot handle the strength of your soul
But this doesn’t mean that you should look down to it
Woman, I am telling you
You may be hurt, left, bruised, in pain
But you still knew how to pick yourself up after the chaos people have set in your life
You managed to stand up despite the pain,
What makes you think that you are not strong enough?
And if they can’t see the strength within your soul,
It’s not your problem anymore;
They are mirrors who can only reflect your appearance,
and you are the only one who has the mirror that can reflect your soul,
your genuinely majestic soul.
Nice person yet sadistic,
Of course she’s also sarcastic.
Running is the best option,
After that she’ll catch me with a full punching motion.
In every time she holds my hand,
Nothing can compare the feeling of my love for her.
Now I hope you know the clue to who am I referring to,
Every first letter of the line will give you a guide.
“Grado ko ang Magdidikta” — Spoken Word Poetry.
Pano ko nga ba ito sisimulan?
Ay teka alam ko nga pala, dito naman
ako magaling diba? ang magpabida sa harapan nila. gawing mataas ang mababa, at gawing dakila ang aking pangalan sa madla.
Henyo kung tawagin
Hinding-hindi kayo bibiguin,
lahat ng numero ay bubunuin
bumilib lang kayo sa akin,
Yan ang palagi niyong tingin.
Sobrang taas na daig pa ang alapaap,
walang mintis ang grado sa bawat pag kurap. Hindi lumiliban sa klase kahit anong iglap, lumalaban kahit mahirap
kahit walang tulog sa buong magdamag,
mapasa lang ang pasusulit nang hindi bumabagsak.
Palakpakan ang aking laging naririnig
hiyawang napakasarap sa pandinig
ngiti’y abot hanggang langit,
mga matang sa akin lang nakatitig
habang ang puso’y labis na pumipintig.
Ang sarap, ang saya, anong lasa?
Tamis ng tagumpay na sa aki’y nagdidikta. Papuring sa sobrang dami’y tambak-tambak na, hindi na nga sila kasya.
Tang*n* ang saya!
ako yung laging bida,
ako yung laging reyna,
ako yung laging nangunguna.
Ngunit minsan hindi pala ikaw ang laging mangunguna, darating ka pala sa puntong magiging pangalawa kana.
Sa puntong kaylangan mo nang ibigay ang korona.
At darating rin pala sa puntong hindi na ikaw ang magiging bida sa istorya.
tang*n*, hindi na pala ako masaya.
Nang minsang lumagapak, wala ni isa ang nagtangkang sumalo.
Nang minsang bumagsak,
wala ni isa ang nagpalakas ng loob ko.
Nang minsang manhina, hindi ko narinig ang boses niyo.
Ang hiyaw na hinahanap ko,
Mga salitang kaylangan ko,
mga taong tinalikuran ako,
Sa isang iglap lahat ay naglaho.
Tanga, pabaya, mga salitang hindi ko inasahang lalabas sa inyong bibig,
Mga salitang labis kong dinibdib.
Pagkakamaling hindi ko naman ibig.
Ganito naba ang basehan ng pagkatao?
Ano ba talaga ako sainyo?
Akala ko ba mahal niyo ako?
Hindi ako numero na pagmataas ay sinasamba niyo!
hindi niyo alam kung anong nararamdaman ko,
Lahat nang pinaghirapan ko biglang naglaho.
Nag-aral naman ako, ginawa ko naman lahat ng gusto niyo, Lahat ng pangarap na ibinato niyo…. ako, Ako ang sumalo.
Isa lang naman ang hinihiling ko.
suporta mula sainyo,
ngayong ako’y nanghihina at lugmok.
ngunit bakit parang ang hirap no’n ibigay? bakit imbis na gumaan ay mas lalong bumibigat?
bakit Ibinababa imbis na inaangat?
Nanghihina, nangungulila, ganito pala.
Ganito pala talaga.
Ngayon wala na akong halaga.
Ngayon alam ko na, nasusukat ang pagkatao kapag mataas ka,
Ngunit kapag nasa ibaba ka? mas maduni kapa sa basura,
at wala kanang kwenta.
Sana kaya kong mabuhay tulad ng iba,
Yung walang inaasahang ekspektasyon,
Yung hindi ako nakakaramdam ng presyon,
yung walang laging bumubulong,
yung hindi ko nararamdaman ang salitang “depresyon”.
Ngunit huli na, ayoko nang makarinig ng sasabihin ng iba.
gusto kong mabingi,
gusto kong pumikit,
at matulog ng mahimbing dahil ang sakit ay mananatiling sakit.
Wala na ang numerong tinitignan niyo,
Isa lang ang ibig sabihin nito,
wala na akong halaga bilang tao.
(P.S Ginawa ko po yung tula na’to para sa napabalitang Estudyanteng nagpakamatay, dahil hindi niya kinaya yung Pressure at Expectation na ibinibinigay sakanya ng society pagdating sa Pag-aaral.)
Humanista Dose-Katorse 