


Look at the Sun, glowing brightly and incandescently.
Providing light and warmth to people.
We can see that everyday but we don’t notice it hiding behind clouds.
Every night, darkness consume it, but there’s Moon, helping Sun along the way.
You’re like a Sun; can provide happiness and laughter around you but everything is not light as they seem to be.
Things can get dark and you should learn how to rest and do not give up.
It’s okay not to be okay.
Find your Moon, so that someone can help you when everything feel heavier.
You can’t get through everything alone.
Lastly, remember that after all, you can rise again.
Written by: Alyssa Nanquil
Illustration Credits to: Alessandro Gottardo

“Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won’t feel insecure around you. We were all meant to shine as children do. It’s not just in some of us; it’s in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.”
– Timo Cruz (Coach Carter, 2005)

Every one have an opportunity to achieve their dreams. Even the world is full of hindrances, you need to be patience until the perfect timing will come. I know you try your best to achieve your dreams but later on you will be a successful one. I hope in every mistakes you’ve made, it makes you stronger and braver to conquer the world of your dreams. You are not a failure. I want you to be a sunset, before you live this world you need to left a good things and memories that nobody can do it. Instead of saying your dreams to yourself, do it and find a way for it to come true.

Ikaw! Oo, ikaw nga!
Hindi kita kilala,
Pero alam kong kilala ka Niya.
Maaaring tinatawag ka ng mundong ito
Hindi sa iyong pangalan,
Kundi sa iyong kasalanan.
Ngunit makinig ka,
Panandalian mong ipikit ang iyong mga mata,
Marami kang maririnig na boses.
Pero isa lang ang iyong dapat pakinggan.
Makinig ka,
Makinig kang mabuti.
Tinatawag ka Nya,
sa pangalan mo,
Hindi sa kasalanan mo.
Dinggin mo Sya.
Matagal kana Nyang hinahanap.
Makinig ka,
Pinili ka Nya simula pa man.

Every person has it’s own room, the zone where in they are comfortable, the place where in they don’t need to change their own way of living. This room is their personality and emotion . The hidden feelings and thoughts of every individual. The truth behind their sweet smile even though they’re not really happy and feel nice. People always depend to conformity they forgot to know and give value to the ability of their own selves when making decision, to stand on their own ideas and perspective they’re always depend their happiness and strength to other people. But when they realize the real value of themselves, the crowd will look at them as a strong and independent man/woman who always believe, give value and respect to what they really are.
By: Monica Ortiz and Eloisa Fadri

The major cause of being unhappy
Having an attitude of a moody
Unfortunate to be jolly and healthy
A different kind of mentality
Observing your acts and intonation
Create meaning of your gestures and expression
The way you say your opinion
A mind full of interpretation
A site of problem constructing
A factory of stress manufacturing
A farm of depression planting
Overthinkers tends to analyze everything
Troubling your own thoughts
Ruining a good situation status
Leads to a negative scenarios
Making more everything worse
Lack of sleep in the evening
Fear of disappointments and failing
Miserable way of living
The struggles of overthinking

Pag-ibig Na Hindi Pagsisisihan
ni Aileen Grace Aguirre
Tumingin ako sa kalangitan;
Kalangitan na alam kong may bituin,
Bituin na laging nariyan sa umaga’t gabi kahit na hindi ko man makita,
naniniwala akong nariyan lang, kumikininang at nagbibigay liwanag para sa akin lalo na sa panahong hindi ko na alam kung ano ang dapat gawin.
Tumingin akong muli sa kalangitan,
humihiling at nagpapasalamat dahil hindi inakala na Ika’y matatagpuan
sa gitna ng aking kalungkutan.
Kalungkutan na naramdaman ko nang talikuran ako ng mundo at parang walang
nariyan para sa’kin.
Pero nang dumating Ka,
Naramdaman ko ang tunay na kaligayahan,
Naramdaman ko ang tunay na kahulugan ng pagmamahal,
Pagmamahal na sa Iyo ko lamang natutunan.
Dahil sa dalawang salita, siyam na letra–
salitang galing sa’Yo na laging nagpa-paalala at nagsasabi sa’kin
na “Mahal kita.”
At ako’y nabuhayan,
Nagkaroon ng dahilan upang ipagpatuloy ang laban,
walang katapusang laban at hindi matatakot na harapin ito
dahil Ika’y nandyaan.
Maraming beses na Kitang tinalikuran.
Maraming beses na Kitang kinalimutan.
Maraming beses ko nang kinuwestyon ang kakayahan Mo.
Maraming beses na akong sumubok na tumakbo papalayo sa Iyo,
Pero Ikaw?
Patuloy na minamahal ako.
Patuloy na nananatili sa tabi ko.
Patuloy na naghihintay sa pagbabalik ko.
Patuloy na lumalaban at hindi sumusuko para sa buhay ko,
sa buhay ko na akala ko wala nang patutunguhan;
Akala ko hindi ko na kaya.
Akala ko wala nang pag-asa.
Akala ko susuko na,
ngunit akala ko lang lahat ng iyon dahil may Ikaw sa bawat parte ng buhay ko.

Lulan ako ngayon ng sasakyang napakabagal ng takbo
Napakabagal ng pag-usad at minsa’y di alam kung saan patungo
Mulat ba ang mata ng nagmamaneho nito?
Nakadilat ba siya’t alam ang nangyayari sa mga tao?
Ang kaliwa’t kanang pataya’t paglalapastangan,
Paghingi ng hustisya ng mga namamatayan
At walang katapusang bakbakan sa kung saan
Naririnig kaya ito ng kung sino man?
Bakit parang walang pakielam ang nasa upuan sa harapan?
Kung aaksyon man, bakit hahantong sa patayan?
Tila mali na yata ang pagtatama ng kamalian
Ano na lang ang kinabukasang naghihintay sa mga kabataan?
Kailan diringgin ang hinaing ng sambayanan?
Wala na bang katapusan ang nangyayari sa lipunan?
Kailan daraanan ang landas ng katotohanan?
Pinangakong kapayapaa’y kailan makakamtan?
Muli ko na namang sinulyapan ang nasa unahan
Kaya pala ganito ang usad ng aking lulan
Sapagkat siya’y nakapikit habang nagpapatakbo ng sasakyan
Nakapikit siya sa katotohanan kaya marahil kami’y ‘di makarating sa aming paroroonan.
by: Monica Ortiz and Eloisa Fadri
